U bent hier

U bent hier

Getuigenis:"Ik ben elke dag blij dat ik nog leef"

Eind april 2001 raakte de nu 33-jarige Andy Tack zwaargewond in een verkeersongeval in Koolskamp. De dramatische gebeurtenis schudde heel zijn leven door elkaar, maar Andy vocht terug. Vandaag werkt hij in Dominiek Savio en getuigt hij in scholen over zijn ongeval. De Tieltse Kathy Sintobin staat hem als buddy bij. “In drie jaar tijd zijn wij echte vrienden geworden”,klinkt het in koor.

Vrijdag 20 april 2001 is een datum die Andy Tack uit Ardooie nooit zal vergeten. Die nacht raakte hij in een zwaar verkeersongeval op de Lichterveldestraat in Koolskamp verzeild, een gebeurtenis die zijn leven volledigop zijn kop zette. De zoon van Geert en Caroline Duyck en de broer van Bjorn en Ilse keerde na een avondje uit terug naar huis. “Ik zat als passagier naast de chauffeur”, opent Andy. “Ter hoogte van restaurant Bij Ma liep het evenwel fout: op een verkeersdrempel verloor de chauffeur de controle over het stuur en de auto kwam tegen de gevel van een woning terecht en ik kreeg alle brokstukken op mij. Mijn broer, die achteraan zat en de chauffeur kwamen er met lichte verwondingen van af, maar ik was zeer zwaar gewond.”

Andy's broer wilde hem nog uit het wrak bevrijden. “Maar ik was compleet bedolven onder het puin. De hulpdiensten bekommerden zich ook eerst om de chauffeur, omdat ze er van uitgingen dat ik het niet meer zou halen. Op de spoeddienst van het Heilig Hartziekenhuis ontfermde een arts zich om mij. Hij vond mijn pols nog veel te sterk en stelde alles in het werk om me te redden. Uiteindelijk hebben ze me 95 uur lang geopereerd, want zo goed als mijn volledige rechterkant was gebroken. Alle ingewanden, botten... Mijn rechterlong was ingeklapt, ik heb een nieuwe heup gekregen, er zit een prothese
in mijn schouder en in mijn hele rechterkant steekt metaal. Ik ben door het ongeval ook mijn reukzin verloren. Die dokter was mijn engelbewaarder, daar ben ik van overtuigd.”

Vijf jaar revalidatie

Het zware ongeval maakte abrupt een einde aan het leven dat Andy tot dan toe leidde. “Voor die klap was ik metser en genoot ik met volle teugen van het leven”, zegt hij. “Vooral het besef dat ik nooit nog mijn beroep zou kunnen uitoefenen en niet meer met de auto zou kunnen rijden, kwam hard aan.” Toch kon Andy zijn ongeval een plek in zijn leven geven. “Ik heb geleerd om overal het positieve in te zien”, gaat hij verder. “In het begin is dat moeilijk, maar na verloop van tijd kan je de negatieve zaken naar de achtergrond duwen.”
Uiteindelijk moest Andy vijf jaar revalideren. “Een lastige periode”, zegt hij. “Vooral het niks om handen hebben was niet eenvoudig. Ik ging wel fitnessen en trok zelfs naar het rusthuis om er te kaarten, maar ik besef dat het voor mijn ouders niet altijd even makkelijk moet geweest zijn.”

Het keerpunt in zijn leven na het ongeval was 2006, zegtAndy zelf. “Toen leerde ik Dominiek Savio in Gits kennen, dat was de kentering. Ik kon er aan de slag en voelde me weer nuttig. Vandaag ben ik er verantwoordelijk voor het containerpark, heb ik er een compostronde en af en toe steek ik een handje toe in het atelier.” Drie dagen per week is Andy in
Dominiek Savio te vinden. “En dat is perfect voor mij. Ik word er dan wel niet betaald, maar de voldoening is al meer dan genoeg voor mij.”

Aangrijpend

Sinds een drietal jaar trekt Andy als verkeersgetuige ook naar heel wat scholen om er zijn verhaal te doen. “Ik vertel er mijn leven van voor, tijdens en na het ongeval”, legt hij uit. “Waarom ik dat doe? Ik wil ervoor zorgen dat jongeren niet in dezelfde situatie als ik belanden. Ik zat dan wel niet zelf achter het stuur, ik ben wel in een auto gestapt waarvan de chauffeur gedronken had. Ook dat is een fout, vind ik.”
Na elke getuigenis zijn de scholieren onder de indruk, aldus Andy. “Mijn verhaal grijpt hen wel aan. Ik hoop dat ik zo toch een verschil kan maken. Ik ben zeer blij dat ik nog leef en wil er het beste van maken, op mijn eigen manier.”

Tijdens zijn getuigenissen wordt Andy bijgestaan door Kathy Sintobin (45) uit Tielt, die als zijn ‘buddy’ fungeert. “Ik zie mezelf als zijn chauffeur en secretaresse”, glimlacht Kathy, die beroepshalve parttime in een supermarkt in Tielt werkt. “Enkele jaren geleden besloot ik om minder werkuren te doen en ik ging op zoek naar een job als vrijwilliger”, vertelt ze. “Zo kwamik in Dominiek Savio terecht, waar ik aan Andy werd voorgesteld. Het klikte meteen en ondertussen zijn we al drie jaar samen op pad.”

Onuitputbare moed

“Wat me vooral opvalt, is de onuitputbare moed van Andy”, aldus Kathy. “Zijn leven werd totaal overhoop gehaald, maar toch geniet hij van elke dag, elk moment. En ik projecteer zijn verhaal op mijn eigen gezin. Ik heb een 19 jaar oude dochter, wat met Andy gebeurd is kan ook haar overkomen...”

Nu zijn Andy en Kathy goede vrienden geworden. “En die vriendschap zal niet stoppen mochten we niet langer samen naar scholen trekken”, pikt Andy in. “We zien en horen elkaar ook regelmatig wanneer ik niet moet gaan spreken en dat is wel fijn.”
“Andy kan voor velen een voorbeeld zijn”, vindt Kathy. “Aan zijn levenskracht komt geen einde, hoe hard hij het ook al te verduren heeft gekregen.”

Krant van West-Vlaanderen, 1 juni 2012
Philippe Verhaest